ქალბატონო თამარ,      

 

ბატონო ზაზა,

 

ბატონო გიორგი,

 

ქალბატონო თინათინ,

 

 

მოგესალმებით. 

 

გვინდა შეგახსენოთ, რომ შპს „ავერსი-ფარმას“ ულტიმატუმის ვადა 2020 წლის 2 იანვარს მთავრდება და რაღაც გადაწყვეტილება, ალბათ მისაღებია. რეანიმაციის შენობის დემონტაჟი დროებით რომც შეაჩეროს, ეს საკმარისი არ არის, რადგან იჯარის ხელშეკრულების გაფორმების და მასთან დაკავშირებული პრობლემების - „ემერჯენსის“ ამოქმედება, უკვე შეძენილი ძვირადღირებული აპარატურის დადგმა-ამოქმედება,  ბოქსირებული კორპუსის რემონტი, გადაუდებელი მიმდინარე სარემონტო სამუშოები და სხვ., გადაწყვეტის გარეშე (რაზეც ბ-ნი კურტანიძის თანხმობაა საჭირო), ცენტრი ფუნქციონირებას მაინც ვერ შეძლებს. როგორც ადრე გწერდით, სამრეცხაოს შენობის დანგრევით კიდევ ერთი სერიოზული პრობლემა დაგვემატა. იძულებული ვართ სარეცხი ხელშეკრულებით გავრეცხოთ სხვა სამრეცხაოში ტენდერის გარეშე, რითაც ვარღვევთ სახელმწიფო შესყიდვების კანონს და სერიოზული სასჯელის საფრთხის ქვეშ ვართ. ტენდერის გამოცხადების შემდეგაც წინასწარი გათვლებით სარეცხის რეცხვა წელიწადში 30-35 ათასი ლარი დაგვიჯდება, რისი საშუალებაც არ გვაქვს, რადგან მთელი ჩვენი შემოსავალი ისედაც იმაში მიდის, რომ ავადმყოფებისთვის თითქმის ყველა მომსახურების გაწევა სხვა სამედიცინო დაწესებულებებში გვიწევს და თან საბაზრო ფასად. ამიტომ ხელშეკრულების გაფორმების შემთხვევაში, აუცილებლად უნდა იქნეს გათვალისწინებული პუნქტი, რომ „ავერსმა“ სამრეცხაოსთვის გამოგვიყოს 30 კვ.მ.-მდე ფართი, მაგალითად აფთიაქის კორპუსის პირველ სართულზე (რაც მათთვის ტექნიკურად არავითარ პრობლემას არ წარმოადგენს).

 

გვინდა მოგაწოდოთ ზოგიერთი ინფორმაცია ჩვენი ცენტრის ტერიტორიის და შენობა-ნაგებობების პრივატიზაციის კანონიერებასთან დაკავშირებით, რაც შესაძლოა გამოგადგეთ „ავერსთან“ მოლაპარაკებისას. 

 

2009 წლის დეკემბერში შპს „ავერსი-ფარმამ“ მაშინდელ ხელისუფლებასთან დანაშაულებრივი გარიგებით, ე.წ. „აუქციონზე“ შეიძინა ჩვენი ცენტრის ტერიტორია და შენობა-ნაგებობები.   

 

პრივატიზაციის დროს დაფიქსირდა რიგი სერიოზული დარღვევები:  

 

• არ არსებობდა პრივატიზაციისთვის აუცილებელი, კანონით განსაზღვრული აბსოლუტურად არცერთი წინაპირობა, კერძოდ: პრივატიზაციის მომენტისთვის ცენტრი იყო ქვეყნისთვის უაღრესად მნიშვნელოვანი, ძალიან წარმატებული, მომგებიანი და კონკურენტუნარიანი სამედიცინო დაწესებულება და თან მისი რეკონსტრუქცია-რეაბილიტაციისთვის „გლობალური ფონდის“ მიერ გამოყოფილი იყო 4.5 მილიონი ევროს პირდაპირი ინვესტიცია. მანამდე ასევე „გლობალურმა ფონდმა“ ცენტრისთვის შეიძინა დაახლოებით 2 მილიონი აშშ დოლარის ღირებულების აპარატურა.

 

• შპს „ავერსი-ფარმას“ მიერ ცენტრის ტერიტორია და შენობა-ნაგებობები შეძენილ იქნა იმდროინდელ საბაზრო ღირებულებაზე გაცილებით იაფად - 12 250 000 აშშ დოლარად (20 565 000 ლარად), მაშინ, როდესაც ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნით მხოლოდ ტერიტორიის (ნაგებობების გარეშე) ფასი იმ მომენტისათვის შეადგენდა 21 699 275 აშშ დოლარს (36 428 740 მილიონ ლარს), ხოლო შენობებიანად (სულ 18 ნაგებობა) - გაცილებით მეტს.  ტერიტორიის ამჟამინდელი საბაზრო ფასი დაახლოებით 90-100 მილიონი აშშ დოლარია.

 

• არ შეიძლებოდა აქტიურად მოფუნქციონირე, ძალიან სერიოზული სამედიცინო დაწესებულების დატოვება ტერიტორიისა და შენობა-ნაგებობების გარეშე. ამიტომ პრივატიზაციის ხელშკრულებაში ჩაწერეს, რომ „ავერსი-ფარმას“, როგორც ცენტრის ტერიტორიის და შენობა-ნაგებობების მესაკუთრის უფლებები ძალაში შევიდოდა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც სახელმწიფო ცენტრს უზრუნველყოფდა ახალი შენობით. მაგრამ ეს პირობა არ შესრულდა და 2012 წლის 8 თებერვალს ცენტრის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები შპს „ავერსი-ფარმას“ დაუმტკიცდა საკუთრებაში, ისე, რომ ცენტრი სამაგიერო შენობით უზრუნველყოფილი არ ყოფილა, რის შემდეგაც შეიქმნა კურიოზული სიტუაცია (რომელიც დღემდე გრძელდება). ასეთ მოცულობის და მნიშვნელობის ცენტრი ფუნქციონირებს საკუთარი შენობების გარეშე, ისე, რომ იურიდიული მისამართიც კი არა გვაქვს. მაშინ ჩვენ არაოფიციალურად გვეუბნებოდნენ, რომ მშვიდად ვყოფილიყავით, რადგან ჩვენთვის ახალი შენობის აშენებამდე ბ-ნი კურტანიძე ხელს ვერ გვახლებდა და მესაკუთრე მხოლოდ ფორმალურად იქნებოდა. 2013 წლამდე ეს მართლაც ასე იყო. მაგრამ შემდეგში ბ-ნმა კურტანიძემ ნელნელა ხმა ამოიღო და ახლა უკვე დიდ გულზეა.

 

ამ ფაქტების შეხსენება ბ-ნ პაატა კურტანიძეს ძალიან არ უყვარს.

 

უკანონო პრივატიზაციის საქმეზე ჩვენ შეტანილი გვქონდა სარჩელი სასამართლოში, რომელიც ბ-ნ კურტანიძეს სერიოზულ პრობლემებს უქმნიდა (ერთხანს მისი ქონება დაყადაღებულიც კი იყო), მაგრამ 2016 წელს ბ-ნი კურტანიძის მიერ მოსყიდულმა მოსამართლეებმა: დიანა ფარქოსაძემ და გიორგი გოგიაშვილმა სარჩელი შეწყვიტეს იმ „ანეკდოტური“ მოტივით, რომ ცენტრი სახელმწიფოს მიერ „ყველაფრით უზრუნველყოფილია და დაზარალებული მხარე აღარ არის“?! (ამაზე მეტი მკრეხელობა შეიძლება?). სხვათაშორის, რამდენადაც დაუჯერებლად არ უნდა გვეჩვენოს, ამ შინაარსის ცნობა ბ-ნ კურტანიძეს ჯანდაცვის სამინისტრომ მისცა და სასამართლოც თავის გადაწყვეტილებაში ვითომ ამ ყალბ ცნობას დაეყრდნო.  

 

ბ-ნ კურტანიძეს არც ამ ფაქტის გახსენება უყვარს, რადგან იმის გარკვევა, თუ როგორ ვართ „ყველაფრით უზრუნველყოფილი“, ძალიან იოლია.

 

მიგვაჩნია, რომ ბ-ნ კურტანიძესთან ერთად და შესაძლოა მასზე მეტადაც შექმნილ სიტუაციაში დამნაშავე ჯანდაცვის ყოფილი მინისტრი ბ-ნი დავით სერგეენკოა, რომელმაც დანაშულებრივად და სრულიად გამიზნულად მიიყვანა ცენტრი განადგურების პირას და თან ისე, რომ ქვეყანას დაუკარგა გლობალური ფონდის მიერ ცენტრის მშენებლობისათვის გამოყოფილი 4.5 მილიონი ევროს ინვესტიცია და კორეის და ჩინეთის მთავრობების მიერ ცენტრის აღჭურვისათვის გამოყოფილი 5-5 მილიონი აშშ დოლარის ღირებულების აპარატურა და აღჭურვილობა. ბ-ნმა დავითმა, როგორც ჩანს, ეს მხოლოდ თავისი მინისტრობის ბოლო თვეებში გააცნობიერა, როდესაც თავისი თავი დაინიშნა ცენტრისთვის ახალი შენობის მშენებლობის „პრარაბად“ (ეს პირადად მისი სიტყვებია) და ჰიპერაქტიურად ცდილობდა დაეჩქარებინა ცენტრის მშენებლობის დაწყება. მაგრამ, სამწუხაროდ არ დასცალდა. ბ-ნი კურტანიძის შემთხვევაში ყველაფერი გასაგებია, მაგრამ ბ-ნმა სერგეენკომ რატომ გადაწყვიტა ისტორიაში „ჰეროსტრატეს“ სახელით შესვლა, ძნელი ასახსნელია, თანაც ეს ამბავი ასე იოლად არ ჩაივლის და ორივეს მკაცრად პასუხისგება მოუწევს. 

 

პატივისცემით,     

 

თენგიზ ცერცვაძე